Funkcja „Modulacja przyspieszeniem dłoni” w Custom Curve

Ilustracje pokazujące, jak Modulacja przyspieszeniem dłoni skaluje prędkość lub czułość, gdy dłoń przyspiesza albo zwalnia, jak opisano w Podręcznik.

Bez modulacji Z modulacją

Krzywa przyspieszenia

Bez modulacji Z modulacją

Przykładowy ruch powyżej symuluje machnięcie myszą z naturalnym przyspieszeniem fizycznym. Jest spowolniony o 90 %, aby łatwiej było go prześledzić.

Sterowanie

3.0
2.00
1.000

Odczyty

Prędkość dłoni
0.0cal/s
Przyspieszenie dłoni
0cal/s²
Czułość, bez modulacji
1,04×
Czułość, z modulacją
1,04×

Skalowanie modulacji przyspieszeniem dłoni

Skalowanie działa Wyłączone

Skalowanie realizuje funkcja Hilla, ponieważ płynnie i bez nieciągłości sprowadza wzmocnione stany przejściowe z powrotem do sygnału pierwotnego. Przyspieszenie wchodzi do niej w kwadracie, więc odpowiedź jest taka sama po obu stronach zera, co pokazuje połowa narysowana linią przerywaną. Skaluj przy decyduje, który kierunek jest aktywny.


Przekształcenia czułości wynikające z fizycznego przyspieszenia

„Modulacja przyspieszeniem dłoni” to narzędzie dla zaawansowanych, dające większą kontrolę nad zachowaniem krzywej. W istocie pozwala ona, by przekształcenia czułości wykonywane przez krzywą zachowywały się inaczej, gdy przyspieszasz dłoń, a inaczej, gdy ją zwalniasz. Zwykła krzywa przyspieszenia reaguje wyłącznie na prędkość myszy, a nie na to, jak ta prędkość powstała.

Fizyczne przyspieszenie ludzkiej dłoni na myszy to stan przejściowy — skalowanie działa tylko wtedy, gdy dłoń zmienia prędkość, i zanika, gdy tylko ruch staje się równomierny.

Co pokazują wykresy

  • Krzywa przyspieszenia: pokazano przykładową krzywą czułości wraz z symulowanym flickiem, odtworzonym powoli dla czytelności. Ruch najpierw przyspiesza wolno, potem szybciej, utrzymuje się przy prędkości szczytowej 45 cal/s, a następnie zwalnia w ten sam sposób.
    • przy celu „Prędkość”: krzywa ściska się w lewo lub rozciąga w prawo, zależnie od znaku parametru „Skala”.
    • przy celu „Czułość”: cała krzywa unosi się lub opada, również zależnie od znaku parametru „Skala”.

Warto zrozumieć, że to rozciąganie lub ściskanie nie jest jedynie obrazem matematyki, lecz nią jest w dosłownym sensie. Pomnożenie prędkości przez współczynnik, zanim odczyta ją krzywa, to dokładnie to samo, co odczytanie niemodulowanej prędkości na krzywej ściśniętej o ten współczynnik. Tłumaczy to również, dlaczego stała czułość (albo płaski fragment krzywej) niemal nie reaguje w trybie „Prędkość”: ściśnięcie przesuwa krzywą w bok, a płaska czułość pozostaje taka sama i z modulacją, i bez niej.

  • Skalowanie modulacji przyspieszeniem dłoni: pokazuje wewnętrzną funkcję, która sprowadza fizyczne przyspieszenie do sygnału wejściowego. Wykreślono ją względem przyspieszenia, a nie czasu, dzięki czemu cały kształt przekształcenia widać naraz.

Parametry

  • Skala & Limit: „Skala” decyduje, jak mocno dłoń musi przyspieszać, zanim zacznie się dziać coś istotnego. To miara reaktywności funkcji na fizyczne przyspieszenie Twojej dłoni. „Limit” wyznacza pułap efektu, do którego odpowiedź się zbliża, nigdy go w pełni nie osiągając.
  • Skaluj przy: wybiera, czy skalowanie zachodzi, gdy dłoń przyspiesza, czy gdy zwalnia.
  • Cel „Prędkość”: mnoży prędkość, zanim odczyta ją krzywa. Na wyjściu może pojawić się wyłącznie czułość, którą krzywa już zawiera, osiągnięta przy mniejszej prędkości dłoni niż zwykle. Nie da się więc uzyskać żadnej czułości, której Twoja krzywa jeszcze nie definiuje.
  • Cel „Czułość”: mnoży wynik już po odczytaniu krzywej. Krzywa unosi się, zamiast się przesuwać, a przejściowo osiągalne stają się czułości, których krzywa w ogóle nie zawiera.

Wskaźnik przyspieszenia dłoni pokazuje to samo w obu przypadkach, bo mierzona jest i tak ta sama wielkość — różnica polega na tym, do czego ta wielkość zostaje zastosowana.

Gdzie to działa w łańcuchu

Pomiar pobierany jest przed krzywą przyspieszenia. Przy celu „Prędkość” skalowanie stosuje się do prędkości w tym miejscu; przy celu „Czułość” — do czułości zwróconej przez krzywą, a więc sumuje się z nią.

Dwie uwagi praktyczne. Wartość „Skali” zależy od DPI myszy: zaleca się podać DPI każdej myszy na karcie Urządzenia — wtedy przyspieszenie mierzone jest w rzeczywistych jednostkach, tak jak w tej wizualizacji. Po drugie, rzeczywisty sygnał myszy jest zbyt zaszumiony, by różniczkować go wprost, więc sterownik wygładza prędkość, zanim wyznaczy tempo jej zmian — odpowiada za to Wygładzanie wykrywania — i to samo tłumaczy, dlaczego takiej opcji tu nie ma: ruch na tej stronie jest generowany, a nie mierzony, nie ma więc czego wygładzać.

Kilka zastosowań

Wszystko to bierze się właśnie z modulacji przejściowej i nie da się tego uzyskać samą zwykłą krzywą przyspieszenia. Ustawienia podano jako Cel, znak „Skali” oraz Skaluj przy.

  • Szersze „okno” na podkładce dla szybkich flicków. Prędkość, ujemna „Skala”, przy „Przyspieszeniu”. Dzielenie prędkości, gdy dłoń przyspiesza, utrzymuje czułość poniżej tego, co dałaby sama krzywa, więc mocny flick pokonuje mniej ekranu przy tym samym zamachu po podkładce. Flick można rzucać ostrzej, z dodatkowym zapasem, zanim przestrzeli cel.
  • Podwyższona czułość tylko wtedy, gdy duża prędkość i przyspieszenie występują razem. Prędkość, dodatnia „Skala”, przy „Przyspieszeniu”. Ściśnięcie krzywej w lewo sprawia, że jej górne plateau staje się osiągalne już przy mniejszej prędkości dłoni, ale tylko dopóki dłoń energicznie nabiera prędkości. Ustawienie 10, Modulated Jump jest zbudowane właśnie tak: „Skala” 1 i „Limit” 4 na krzywej skokowej. Dzięki temu przyspieszenie nie dotyka żadnych ruchów poza skrajnie gwałtownymi obrotami o 180°.
  • Przekształcenie czułości wyłącznie podczas flicka. Czułość, dodatnia „Skala”, przy „Przyspieszeniu”. Ponieważ skalowanie działa dopiero po krzywej, samą krzywą można zostawić płaską: wszystkie równomierne prędkości nie są wtedy skalowane i odczytują się jako jedna czułość, a dynamiczny flick unosi ją na cały czas trwania stanu przejściowego. Ustawienie 17, modulacja czułości przyspieszeniem dłoni robi dokładnie to przy „Skali” 1 i „Limicie” 2,5.
  • Mocne wygładzanie bez zwykle towarzyszącego mu „opóźnienia ruchu”. Prędkość, ujemna „Skala”, przy „Hamowaniu”. Wygładzanie drżącego sygnału myszy podnosi czułość, gdy zwalniasz dłoń, ponieważ wygładzanie uśrednia z poprzednimi wartościami — to właśnie tak zwany efekt „opóźnienia ruchu”. Dzielenie prędkości wewnątrz krzywej przyspieszenia podczas zwalniania dłoni obniża czułość szybciej, niż zrobiłby to sam ruch, całkowicie znosząc tę wadę i zachowując zmniejszone drżenie.
  • Stabilniejsza czułość przy szybkim śledzeniu w lewo i w prawo. Prędkość, ujemna „Skala”, przy „Przyspieszeniu”. Każda zmiana kierunku to znaczne przyspieszenie, więc dzielenie działa przy każdej z nich i utrzymuje czułość tam, gdzie inaczej wspinałaby się po krzywej przyspieszenia. Powstaje dzięki temu dynamiczne „przesunięcie” krzywej, które pojawia się wyłącznie przy ostrym przyspieszeniu fizycznym, a znika przy równomiernej prędkości lub łagodniejszych przyspieszeniach dłoni.